کد مطلب: 24188 تعداد بازدید: ۱۵۱

مردی از جنس نور

یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶
(فیلمنامه)

صبح - خارجی - مقابل عمارت - درون دروازه

 

نماز جماعت تمام می شود. سلیم از جا بر می خیزد و رو به جماعتی که پشت سرش ایستاده اند می کند.

سلیم:            از مهمان نوازی شما متشکرم. اکرام را به اتمام رساندید..

فرهود:          کاش ما را به فرموده ای از سالارمان می نواختید یا گوش جانمان را به پندی آذین می بستید.

سلیم:             مولایمان فرمود:

                   دانش، میراثی گرانبهاست. و جلوه های ادب، زیورهای همیشه تازه اند. و اندیشه آیینه ایست بی زنگار.

فرهود:           باز هم   

سلیم:             و فرمود: عاجز ترین مردم کسی است که در دوست یابی ناتوان است و از او ناتوان تر کسی است که دوستان یافته را از دست می دهد.

یک نفر:         یک یادگار هم به من بگویید.

سلیم:            و فرمود اگر بر دشمنت چیره شدی، شکر این پیروزی، بخشیدن او است.

یک نفر:        مرا نیز به هدیه ای بنوازید.

سلیم:            و فرمود: کسی که دست آرزوهایش بلند باشد، پای رفتارش کوتاه می شود.

یک نفر:         یک کلام هم به من

سلیم:            و فرمود: خلق شیرین، دام بادوام دوستی است.

پیش از آنکه فرد دیگری خواسته اش را بر زبان بیاورد، فرزان از جا بر می خیزد.

فرزان:         ما کشتزارهای تشنگی کشیده هستیم و این مرد، ابر باران زای دانایی...

 

 

کتاب : مردی از جنس نور (فیلمنامه) - سید مهدی شجاعی